İnsan yaşadığı coğrafyaya güven duymak ister ve onu ihtiyaçlarına göre şekillendirmeye çalışır. Sosyal yaşantısında da tepkilerine güven duyabileceği ve arkasını dönebileceği bir topluluğun içinde yaşamak idealdir. Genelde bu şartları sağlamak kozmopolit şehirlerde çok zor olduğundan hepimizin içinde ve söylemlerinde emekli olup kırsala yerleşmek bir özlemdir. Umutsuzluğun belirtisidir bu. Yerleşik düzenin olmadığı bir ülkede yaşamanın, sürgünlerin kişilerin iki dudağı arasında kolayca hükümlendiği acımasızlığa isyandır. Hukuk yoktur ülkemizde. Hükümsüzdür olan hukuk. Koyununu alıp dağa çıkmak ister insan. Hayırlısı budur diye. Oysa zalimler hep mazluma ihtiyaç duyarlar. Onu gelip dağda da bulacak ve zulmedecektir. Efendilere korkak köleler lazım. Korkudur bizi köle kılan. Korkmazsak kaybetmekten ve ölmekten bile, efendilik biter. Zalimin hükmü ve iradesi çok zayıftır aslında. Korkmadan bakmalıyız gözünün içine. O zaman öldürürse bizi kölesiz kalacağından, sağ bırakırsa emrini dinlemediğimizden efendiliği bitecektir. Biz özgürlük sevdalıları onu köle de yapmak istemiyoruz ya. Bitecektir temelli. Evrende hiçbir ifadesi kalmayacak, yokluğu ifade edecektir bir anda. Kaçmayalım, gelin ölümü göze alıp, dikelim bakışlarımızı onların başının üstünden ötelere. Bitirelim yaşadığımız yerde zorbalığı. O zalimlerin gidecekleri cehennem bile olmasın.
ABOUT ME-BEN KIMIM
- Birol SAY
- Antalya, Türkiye
- "Hayatta Her İstediğini Yapan Adam" diyor bana bir arkadaşım. "Hayatta Hırsı Olmayan Adam" ya da "Topa Gelişine Vuran" deseler daha doğru olur. Biliyorum hiçbirşey benim değil, herşey görüntü ve geçmiş ve gelecek elimde değil. Kadere bıraktım kendimi. Ölüm, yaşam gibi içinde yaşadığım an kadar yakınımda. Yaptıklarımız planlanmadı. Yapacaklarımız belli değil. Önümüze çıkan yollara girme cesaretimiz kadar yaşıyoruz. Cesaretimiz kadar insanız. Yaşam yerde süründüğümüz yolun uzunluğunca değil, yataydan dikeye sıçradığımız anlar kadar yüksek ve coşkun. İnsanlarla kendi parkurumda koşarak yarışırım, güreşerek değil. Pırıltım diğer insanların matlığına değil kendimi yontmama ve cilalamama bağlı. Kütlemi kaybederek bir elmas gibi değerleniyorum. En büyük sanatım Aşk. En yüce tutkum sevgi. En zayıf yanım kırılganlığım. En güçlü yanım küllerimden hep yeniden doğabilmek. Hayat mı eser mi sorusuna "Hayat, yaşasın hayat" cevabını verdim ve yaşadım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder